Snakes and Earrings, Hitomi Kanehara

Lui ma dziewiętnaście lat. Mieszka w Tokio i jest związana z Amą — chłopakiem o ciele pokrytym tatuażami i językiem rozciętym na dwie części. Ich relację od początku określa fascynacja skrajnością, bólem i fizyczną modyfikacją.

Lui pragnie mieć na plecach smoka splecionego z kirinem — baśniowym stworzeniem o rogach jelenia, łuskach i chimerycznej postaci. Zanim jednak na skórze pojawi się tusz, chce zrealizować swoje największe pragnienie: rozdzielić język na dwie części.

Historia Lui odmierzana jest kolejnymi ciężarkami zakładanymi na szczelinę w języku: od 14G do 0G*, od pierwszego przekłucia do chwili, gdy jej język przybierze kształt języka węża — dokładnie tak, jak u Amy.

Snakes and Earrings / Hebi ni piasu (蛇にピアス).
Reżyseria YUKIO NINAGAWA, 2008.

W Japonii ,,Węże i kolczyki" błyskawicznie stały się zjawiskiem. Nagroda Akutagawy, młody wiek Kanehary i sprzedaż przekraczająca milion egzemplarzy wyniosły książkę daleko poza obieg literacki. Media chętnie eksponowały jej najbardziej efektowne elementy — seks, przemoc, piercing i tatuaże — wpisując powieść w obraz pokoleniowej transgresji i młodzieżowego buntu.

Mnie bardziej zainteresował ruch w przeciwną stronę. Za warstwą prowokacji i medialnego szumu kryje się znacznie bardziej podstawowe pytanie: po co Lui zmienia ciało?

CIAŁO JAKO MATERIAŁ

Lui nie zachowuje się tak, jakby ciało miało jakąś gotową, naturalną formę, którą należy zaakceptować. Ono jest materiałem. Można je przekłuć, wytatuować, rozciągnąć, rozciąć. Ciało zaczyna być obserwowane, dotykane, projektowane, zmieniane. Dostaje formę, historię i znaczenie.

Lui nie próbuje odkryć „prawdziwej siebie” ukrytej pod powierzchnią. Tworzy siebie poprzez zmianę ciała. Narusza jego zastaną formę i nadaje mu własną. Dopiero wtedy ciało zaczyna być naprawdę jej. Modyfikacja działa tu jak podpis pozostawiony na czymś, co od tej chwili należy już tylko do niej.

Poczucie własnej wartości oparte na tym, co przychodzi z zewnątrz, okazuje się kruche i nietrwałe: ludzie odchodzą, relacje się rozpadają, emocje zmieniają. To, co mogłoby dawać oparcie, okazuje się zawodne. Tusz w tkance pozostaje. Trwałości szuka więc w ciele — w śladach zapisanych na nim na stałe. Wyprowadza tożsamość z wnętrza prosto na powierzchnię.

Dopiero z tej perspektywy piercing, tatuaż i rozdwojony język przestają być znakami przynależności, mody czy subkulturowego buntu. Stają się narzędziem stwarzania siebie — sposobem na nadanie własnemu ciału wybranej przez siebie formy, której nikt nie może jej odebrać i która pozostaje, gdy ludzie, relacje i emocje okazują się zmienne.

Książka zdobyła Nagrodę Akutagawy za drugą połowę 2003 roku, przyznaną w styczniu 2004.

„Węże i kolczyki” zostały zekranizowane w 2008 roku jako Snakes and Earrings / Hebi ni piasu (蛇にピアス). Reżyserował Yukio Ninagawa.

* (G) - Gauge to skala używana do określania grubości biżuterii do piercingu. Im niższa wartość, tym większa średnica kolczyka i kanału przekłucia.